Coraz częściej słyszę od osób rozpoczynających terapię pytanie: „Ile to potrwa?” albo „Kiedy w końcu będę czuć, że jestem już po wszystkim?”
To zrozumiałe. Żyjemy w świecie, który przyzwyczaił nas do szybkich efektów. Chcielibyśmy, żeby również psychoterapia działała jak lekarstwo – usunęła objaw i pozwoliła wrócić do życia.
Ale nie każda terapia ma taki cel.
W psychoterapii Gestalt pracujemy w sposób, który można nazwać ekstensywnym. Oznacza to, że nie skupiamy się wyłącznie na usunięciu pojedynczego objawu. Lęk, bezsenność, trudności w relacjach czy poczucie pustki są ważne, ale często są jedynie sygnałem, że coś głębiej domaga się zauważenia.
Dlatego w terapii Gestalt interesuje nas całe doświadczenie człowieka.
- To, jak buduje relacje.
- Jak przeżywa bliskość i stratę.
- Jak kontaktuje się ze swoimi emocjami.
- Jakie sposoby przetrwania wykształcił.
- Jak traktuje samego siebie.
W Gestalcie nie chodzi o analizowanie przeszłości dla samej analizy. Przeszłość jest ważna o tyle, o ile żyje w teraźniejszości – w tym, jak dziś oddychamy, reagujemy, kochamy, stawiamy granice czy unikamy kontaktu.
To proces, który potrzebuje czasu.
Nie dlatego, że terapeuta „przetrzymuje” klienta na terapii. Ale dlatego, że głębokie zmiany nie powstają pod wpływem jednej ważnej rozmowy. Rodzą się z wielu doświadczeń bycia w bezpiecznej relacji, z coraz większej świadomości siebie i z odwagi, by próbować nowych sposobów bycia w świecie.
Największą zmianą nie jest to, że nasze życie staje się wolne od trudności.
Jest nią to, że przestajemy być wobec siebie obcy.
Zaczynamy lepiej rozumieć swoje potrzeby.
Zauważaćmy emocje, zanim przejmą nad nami kontrolę.
Budujemy relacje bliższe temu, kim naprawdę jesteśmy.
To właśnie dlatego psychoterapia Gestalt nie jest wyścigiem do mety. Jest drogą do coraz pełniejszego kontaktu z samym sobą. I choć ta droga nie zawsze jest łatwa, bardzo często staje się jedną z najważniejszych podróży w życiu.
